در سال 1940، دانشمند لوکزامبورگ WJ Kroll از تیتانیوم برای کاهش TiCl استفاده کرد.4برای تولید تیتانیوم خالص از آن زمان، روش احیای منیزیم (که به روش کلوئر نیز معروف است) و روش احیای سدیم (که به روش هانتر نیز معروف است) به روش های صنعتی برای تولید اسفنج تیتانیوم تبدیل شدند. در ایالات متحده، 2 تن اسفنج تیتانیوم با احیای منیزیم در سال 1948 تولید شد و از آن زمان تولید صنعتی تیتانیوم آغاز شد.
در سال 1947، مردم شروع به ذوب تیتانیوم در کارخانه کردند. در آن سال تولید تنها 2 تن بود. تولید در سال 1955 به 20000 تن افزایش یافت. در سال 1972، تولید سالانه به 200000 تن رسید. تیتانیوم استحکام تسلیم بالاتری نسبت به فولاد دارد و وزن آن تقریباً نصف همان حجم فولاد است. تیتانیوم، اگرچه کمی سنگین تر از آلومینیوم است، اما قدرت تسلیم آن دو برابر آلومینیوم است. استحکام ویژه تیتانیوم بیشتر از آلومینیوم و فولاد است و مدول ویژه بسیار نزدیک به آلومینیوم و فولاد است. در موشک ها و موشک های فضایی، به جای فولاد، از تیتانیوم به مقدار زیاد استفاده می شود. طبق آمار، میزان تیتانیوم مورد استفاده برای ناوبری فضایی در جهان به بیش از 1000 تن در سال رسیده است. پودر تیتانیوم بسیار ریز نیز سوخت خوبی برای موشک است، بنابراین تیتانیوم به عنوان فلز کیهانی و فلز فضایی شناخته می شود.
تیتانیوم به راحتی با هوا در دماهای بالا واکنش نشان می دهد، اما نقطه ذوب آن تا 1668 درجه است. در دمای معمولی، تیتانیوم از خوردگی آبی و اسید نیتریک رقیق نمی ترسد، اما در برابر اسید سولفوریک 5٪ یا بیشتر و اسید هیدروکلریک 7٪ مقاوم نیست. تیتانیوم از آب دریا در دمای معمولی نمی ترسد. زمانی برخی افراد یک تکه تیتانیوم را به ته دریا فرو بردند. بعد از پنج سال آن را برداشتند و دیدند که در بالای آن حیوانات کوچک و گیاهان دریایی وجود دارد، اما اصلاً زنگ زده نیست و همچنان می درخشد.
مردم شروع به استفاده از تیتانیوم برای ساخت زیردریایی کردند - زیردریایی تیتانیوم. از آنجایی که تیتانیوم بسیار قوی است و می تواند فشارهای بالا را تحمل کند، این زیردریایی می تواند در دریاهای عمیق به عمق 4500 متر حرکت کند.
